Acep şu yerde varm'ola? 
		Şöyle garip bencileyin! 
		Bağrı başlı, gözü yaşlı, 
		Şöyle garip bencileyin!
 
		Kimseler garip olmasın, 
		Hasret oduna yanmasın! 
		Hocam, kimseler olmasın, 
		Şöyle garip bencileyin! 

		Bir garip ölmüş diyeler! 
		Üç günden sonra duyalar! 
		Soğuk su ve yuyalar, 
		Şöyle garip bencileyin! 

		Hey Emre'm Yunus, biçare! 
		Bulunmaz derdine çare! 
		Var imdi gez şardan sara! 
		Şöyle garip bencileyin!
				Yunus Emre

				ÇOBAN ÇEŞMESİ 
	
		Derinden derine ırmaklar ağlar, 
		Uzaktan uzağa çoban çeşmesi. 
		Ey suyun sesinden anlayan bağlar! 
		Ne söyler şu dağa çoban çeşmesi? 
	
		Göynünü Şirin'in aşkı sarınca, 
		Yol almış hayatın ufuklarınca... 
		0 hızla dağları Ferhat yarınca, 
		Başlamış akmaya çoban çeşmesi. 
	
		0 zaman başından aşkındı derdi, 
		Mermeri oyardı, taşı delerdi. 
		Kaç yanık yolcuya soğuk su verdi. 
		Değdi kaç dudağa çoban çeşmesi.
 	
		Vefasız Aslı'ya yol gösteren bu, 
		Kerem'm sazına cevap veren bu, 
		Kuruyan gözlere yaş gönderen bu, 
		Sızmadı toprağa çoban çeşmesi.
 
		Leyla gelin oldu. Mecnun mezarda; 
		Bir susuz yolcu yok şimdi dağlarda... 
		Ateşten kızaran bir gül arar da, 
		Gezer bağdan bağa çoban çeşmesi. 
		
		Ne şair yas döker, ne aşık ağlar; 
		Tarihe karıştı eski sevdalar... 
		Beyhude seslenir, beyhude çağlar; 
		Bir sofa, bir sağa çoban çeşmesi.
		
				Faruk Nafiz Çamlıbel

		
		Bir taraf beşiktir, bir tarafmezar,
		Arada ömrümün yolu... bir de ben
		Mezardan o yanda bilmeyiz ne var
		Mezardan bu yanı talihtir bilen

		Gelenin, gidenin bu temennaya
		Once öz ricasi, öz rızası yok,
		Gelenin gidenin iki dünyaya
		Dünyaya gelmemiş iddiası yok,
		
		Geliriz, gideriz, ne hudut, ne had,
		Geliyoruz niçin, niye bilmeden,
		Ne imiş en ali, en uca maksat
		Yokluktan varlığa getirilmeden?

		Sınav mı? Allah'ım geç günahımdan
		Sen kudret sahibi, ben senin kulun,
		Geliriz, gideriz biz zaman zaman
		Peki, sonu yok mu bu sonsuz yolun?

		Sen saldın gönlüme bu soruları
		Yoksa ben kimim ki? o dünkü toprak!
		Benim sorularım azıcık bari
		Beni derk etmeye arzumdur ancak.
				
				Bahtiyar Vahabzade

	
		DUR DEDİ BANA
		İçimde bitmeyen arzulanm var,
		Dostların gidişi dur dedi bana.
		Bufani dünyaya gelen gidiyor
		Hayatin hesabi zor dedi bana.
	
		Hayat ağacımın meyvesi benim,
		Toprakla buluşur nazik bedenim,
		Bilmem ki, olur mu kabre gelenim,
		Melekler hesabı ver dedi bana.

		Tanıdık simalar gidiyor bir bir,
		Fayda yok, dünyada alsan da tedbir,
		Burada fazlaca alırsan tekbir,
		Ötede faydasi var dedi bana.

		Beyaza dönüyor simsiyah başim,
		Yavaşça kemale eriyor yaşım,
		Öteye kalıyor bitmeyen düşüm,
		Cennetin ışığı nur dedi bana.
		
		Mehmed Üzüm anla gerçeği artık,
		Bak işte takvimin yapragı yırtık,
		Hayatın saati geçerken tık, tık,
		Yaralı bir gönül sar dedi bana.
				
				Mehmed Uzlim

 
				 BİR ŞİİR

		Fransızın nesi var? Fuhşu bir de ilhadı 
		Kapıştı bunları yirminci asrın evladı 	
		Ya alman’ın nesi var zevki okşayan? Birası 	
		Unuttu ayranı  ma’tuha döndü kahrolası 

		Harflerin hani dünya kadar bedayii var 
		Ulumu var edebiyatı var sanayi var	
		Giden birer avuç olsun getirse memlekete
		Döner muhitimiz elbet, muhit-i ma’rifete 
		Kucak kucak taşıyor olmadık mesaviyi
		Beğenmesek medeniyet diyor, inandık iyi 
		Ne var biraz da mearif getirmiş olsa desek 
		Emin olun size hamallık etmedim diyecek
					
				M. AKİF ERSOY

				BİR ŞİİR
 
		Sahipsiz olan memleketin batması haktır
		Sen sahip olursan bu vatan batmayacaktır
		Feryadı bırak kendine gel, çümkü zaman dar 
		Uğraş ki’ telafi edecek bunca zarar var
	
		Çalış çalış dedikçe şeriat, çalışmadın durdun
		Onun hesabına bir çok hurafe uydurdun 
		Sonunda bir de tevekkül sokuşturup araya
		Zavallı dini çevirdin büyük bir amskaraya

		Allah’a inandım! Diye sen çıkma yataktan
		Man-yı tevekkül bu mudur? Hey gidi nadan!
		Ecdadını zannetme asırlarca uyurdu 
		Nerden bulacaktı o zaman eldeki yurdu

		Üç kıtada yer yer kanayan izleri şahid
		Dinlenmedi bir gün o büyük nesl-i mücahid
		Alemde “TEVEKKÜL” demek olsaydı atalet, 
		Miras-ı diyanetle yaşar mıydı bu millet?
						
					M.AKİF ERSOY

			BİR YOLCUYA 
	
		Dur yolcu, bilmeden gelip bastığın 
		Bu toprak, bir devrin battığı yerdir 
		Eğil de kulak ver bu sessiz yığın 
		Bir vatan kalbinin attığı yerdir! 

		Bu ıssız, gölgesiz yolun sonunda 
		Gördüğün bu tümsek Anadolu'nda, 
		İstiklal uğrunda, namus yolunda 
		Can veren Mehmed'in yattığı yerdir. 

		Bu tümsek, kaparken büyük zelzele, 
		Son vatan parçası geçerken ele, ' 
		Mehmed'in düşmanı boğduğu sele 
		Mübarek kanım kattığı yerdir. 
	
		Düşün ki haşrolan kan, kemik, etin, 
		Yaptığı bu tümsek, amansız, çetin 
		Bir harbin sonunda, bütün milletin 
		Hürriyet zevkim tattığı yerdir. 
					Necmeddin Halil ONAN

			SİPERDEN MEKTUP 

		Allah'a dua et, düşman tırpanı 
		Devlet ağacım yolmasın, anne; 
		Altında dökülsün oğlunun kanı 
		Bayrağın gül rengi solmasın, anne! 
	
		Köyden biri geldi taburumuza, 
		Meğer söz kesilmiş muhtarın kıza, 
		Gece niyet tutup baktım, yıldıza, 
		Artık söyle o iş olmasın, anne! 
		
		Düşünme boş gelse posta tatarı, 
		Siperden akın var yarın dışarı; 
		Kadere razı ol, uzun yolları, 
		Bekleyen gözlerin dolmasın anne! 
		
				İbrahim Alâettin GÖVSA

        		ÇANAKKALE GEÇÎLMEZ
			 
		Hak batıl kavgası, ezelî yazı 
		Kafir gemileri tuttu boğazı 
		Zehreder bizlere baharı yazı... 
		Candan sarılarak altın yeleye 
		Yürüyün yiğitler Çanakkale'yi..
		 
		Cenk haberi geldi beyaz duvakla 
		Yiğit, helalim egil de kokla, 
		Vuslat umudunu mahşere sakla! 
		Cennete, Resule uçmak zamanı 
		Din için bu candan geçmek zamanı!.. 
		
		Mahzun mahzun eser seherin yeli 
		Yetim minareler, söylemez dili. 
		Çiçeği burnunda nazlı güzeli 
		Git yiğidim, git ki dinsin kederim 
		Kafirden korkana yiğit mi derim!.. 
		
		Ezanım susunca nasıl yatılır? 
		Söyle! İman ne pahaya satılır? 
		Karşımda bayrağım nasıl yırtılır? 
		Tarihlerde ferman bendim, unutma!..
		Nigbolu'da seni yendim, unutma!..
		 
		îmanın alevi sarınca yurdu 
		Dağ dağ fidanlarım boğazda durdu.
		Kükreyen mehterim, tekbirle vurdu!.. 
		Baksana! Şehitler gökten geliyor 
		Kainat bizlere yardım diliyor. 
		
		Bir haçlının ejderi ölüm saçıyor, 
		Binlerce fidanı dörde biçiyor. 
		Koca Seyyid'lerim gülüp geçiyor 
		Allah deyip topa verdiği mermi 
		Çıkınca sulara gömüldü gemi... 
		
		Cihanı salladı, şu yağız erler, 
		Bu yolda verildi gencecik serler. 
		Ayaklandı o gün göklerle yerler, 
		Yamaçlar kan gölü, toprak geçilmez. 
		Haykırınız! Çanakkale geçilmez!..

					   Ahmet Nedim

			  KARDEŞİME 

		0 kadar yandı mı bağrın, ey çocuk? 
		Ecelin sunduğu şarabı içtin. 
		Sırayı, saygıyı unuttun çabuk 
		Sebep ne, ağandan ileri geçtin?  
		Yirmi üç baharı kavuran ateş  
		Güllerin kalbim dağlasa çok mu?  
		Bir damla şebneme susadı güneş  
		Sümbüller sararsa hakları yok mu?  
		Yurduna son damla kanım verdin, .  
		Ah, cömert kardeşim, sana pek yazık.  
		El fitre verdi, sen canım verdin, 
		Ne acı bir Ramazan Bayramı yaptık. 
		Yad eller dağıttı halka gül suyu 
		Yok sana gözyaşı dökecek anan 
		Kardeşim üzülme, müsterih uyu; 
		Ne mutlu, gülüyor sevgili vatan. 
		Bir çile ipekten yumuşak sinen 
		Serhaddi tuttu, sarp balkanlar gibi; 
		Kaşından daha çok bıyığın yokken 
		Dövüştün yeleli aslanlar gibi... 
		Ne beyaz bir mermer, ne biraz yaldız 
		Nerede yaptığın o altın destan? 
		Sürekli alkıştan utanan adsız  
		Koca şahnamene konmamış imzan. 
		Ne kadar aradım senin kabrim 
		Yok diye boynunu büktü her çiçek. 
		Yanıldım, kardeşim bağışla beni, 
		Sen arzdan semaya naklettin, gerçek... 
		
					İdris SABİH

				ŞEHİT OĞLUM 
	
		Şehit oğlum kefenine büründü, 
		Mezarının baş ucuna süründü... 
		Ninesine rüyasında göründü, 
		Baygın geldi düştü yanıma.

		Vücudunu delmiş Moskof canavar, 
		Göğsünde bir kızıl, derin yara var 
		Yüreğinden kopup yaradan sızar, 
		Damla damla akar kanı canıma! 

		Anne, dedi yaralıyım ölmedim; 
		İşte kucağına atıldım kendim, 
		Sen şar ellerinle yaramı benim, 
		Ben yaşarım düşman girmez kanıma. 
		
		Sardım ellerimle yaracığını, 
		Saçlarımla ördüm sargı bağını... 
		Allah'ımın güzel yarattığını 
		Gelin, görün, bakın kahramanıma. 

		Kanı durdu, vücuduna can geldi 
		Çehresine pembe pembe kan geldi 
		Gökten bana rahmet-i Rahman geldi 
		Kavuştum âhû gözlü aslanıma 
		
		Çektim aldım onu bağrıma bastım, 
		Ben senden ayrılmam artık evlâdım; 
		Melek olsun sana ana kanadım, 
		Seni uçurayım ben Yezdân'ıma!
		
		Anne, dedi bırak harbe gideyim, 
		Vatan düşmanını ber-bad edeyim; 
		Asıl anam vatan, seni nideyim? 
		Vatanımı çiğnetmem düşmanıma! 
		
		Şehit oğlum kollarımdan sıyrıldı, 
		Yaralı yaralı döndü kavgaya, 
		Sandım ruhum bedenimden ayrıldı, 
		Onunla beraber uçtu Mevla'ya. 
		
		Açtım gözlerimi, sabah açılmış, 
		Vatan toprağına nurlar akıyor; 
		Tan yerine al kefenler saçılmış. 
		Şehit oğlum güneş gibi bakıyor! 
		
				Ali Ekrem BOLAYIR

		Kan aktığı günden beri can-u tenimizden 
		Yakut fer almış denilir madenimizden 
		Biz bülbül-i muhrik-i demi şekvay-ı firakız 
		Ateş kesilir geçse saba gülşenimizden

	
			  HAKK BÎR GÖNÜL VERDİ 
		
		Hakk bir gönül verdi bana. 
		Ha demeden hayran olur 
		Bir dem gelir şadi olur 
		Bir dem gelir gtryan olur. 
		
		Bir dem semasın kış gibi 
		Sol zemheri olmuş gibi 
		Bir dem beşaretden doğar 
		Hoş bağ üe bostan olur,
		 
		Bir dem gelir söyleyemez 
		Bir sözü şerh eyleyemez 
		Bir dem dilinden dür döker 
		Dertlilere derman olur.
		
		Bir dem çıkar arş üzere 
		Bir dem iner tahte's-sera 
		Bir dem semasın katredir 
		Bir dem taşar umman olun 
		
		Bir dem cehalette kalır 
		Hiç nesneyi bilmez olur 
		Bir dem dalar hikmetiere 
		Calinus u Lokman olur. 
		
		Bir dem dev olur ya peri 
		Viraneler olur yeri 
		Bir dem uçar Belkıs üe 
		Sultan-ı ins ü can olur. 
		
		Bir dem varır mescidlere 
		Yüzün sürer onda yere 
		Bir dem vanr deyre girer 
		incil okur ruhban olur. 
		
		Bir dem gelir İsa gibi 
		Ölmüşleri diri kılar 
		Bir dem girer kibr evtne 
		Ftr'avn üe Haman olur. 
		
		Bir dem döner Cebraü'e 
		Rahmet saçar her mahfile 
		Bir dem gelir gümrah olur 
		Miskin Yunus hayran olur.
	
	           		Yunus Emre

  				ÇANAKKALE ŞEHİTLERİNE

		Şu boğaz harbi nedir? Var mı ki dünyâda eşi?
		En kesîf orduların yükleniyor dördü beşi,
		-Tepeden yol bularak geçmek için Marmara’ya 
		Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya.
		
		Ne hayâsızca tehaşşüd ki ufuklar kapalı!
		Nerde – gösterdiği vahşetle “ bu : bir Avrupalı “
		Dedirir – yırtıcı his yoksulu, sırtlan kümesi.
		Varsa gelmiş , açılıp mahbesi, yâhut kafesi!
		Eski dünyâ, yeni dünyâ, bütün akvâm-ı beşer,
		Kaynıyor kum gibi, tûfan gibi, mahşer mahşer.
		Yedi iklîmi cihânın duruyor karşısın da,
		Avustralya’yla beraber bakıyorsun: Kanada,
		
		Çehreler başka, lisanlar, deriler rengârenk;
		Sâde bir hâdise var ortada: Vahşetler denk.
		Kimi hindu, kimi yamyam, kimi   bilmem ne belâ...
		Hani, tâ’una da züldür bu rezîl istîla!
		
		Ah o yirminci asır yok mu, o mahluk-i asil, 
		Ne kadar gözdesi mevcut ise hakkıyle, sefil,
		Kustu mehmetçiğin aylarca durup karşısına;
		Döktü karnındaki esrarı hayasızcasına.
		
		Maske yırtılmasa hala bize afetti o yüz...
		Medeniyet denilen kahpe, hakikat, yüzsüz
		Sonra mel’undaki tahribe müvekkel esbab
		Öyle müthiş ki: eder her biri bir mülk-ü harab. 
		
		Öteden saikalar parçalıyor âfâkı;
		Beriden zelzeleler kaldırıyor a’mâkı 
		Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin
		Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin
		
		Yerin altında cehennem gibi binlerce lâğam 
		Atılan her lâğamın Yaktığı: yüzlerce adam 
		Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer
		O ne müthiş tipidir: savrulur enkâz-ı beşer...
					
		Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak,
		Boşanır sırtlara, vâdilere, sağnak sağnak.
		Saçıyor zırha bürünmüş de o namert eller,
		Yıldırım yaylımı tûfanlar, alevden seller.
		
		Veriyor yangını, durmuş da açık sînelere, 
		Sürü hâlinde gezerken sayısız tayyâre 
		Top tüfekden daha sık gülle yağan mermîler...
		Kahraman orduyu seyret ki, bu, tehdîde güler!
		
		Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;
		Alınır kal’a mı, göğsündeki, kat kat îman?
		Hangi kuvvet onu, hâşâ,edecek kahrına  râm?
		Çünkü te’sis-i îlahi o metîn istihkâm.
		
		Sarılır, indirilir mevki’-i müstahkemler,
		Beşerin azmini tevkîf edemez sun’-i beşer;
		Bu göğüslerse Hudâ’nın ebedî serhaddi;
		“O benim sun’-i bedi’im, onu çiğnetme” dedi.
		Âsım’ın nesli... diyordum ya... nesilmiş gerçek:
		İşte çiğnetmedi nâmûsunu, çiğnetmeyecek.
		Şühedâ gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar...
		O, rükû olmasa, dünyâda eğilmez başlar,
		
		Vurulup tertemiz alnından, uzanmış yatıyor,
		Bir hilâl uğruna, yâ Rap, ne güneşler batıyor!
		Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş, asker!
		Gökten ecdad inerek öpse o pâk alnı değer.
	
		Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor Tevhîd’i...
		Bedr’in aslanları gibi şanlı idi.
		Sana dar gelmeyecek makberi kimler
		“Gömelim gel seni  târîhe” desem, sığmazsın.
	
		Herc ü merc ettiğin edvâra da yetmez o kitâp...
		Seni ancak ebediyyetler eder istîâb.
		“Bu, taşındır” diyerek Kâbe’yi diksem başına;
		Rûhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;
	
		Sonra gök kubbeyi alsam da, ridâ namıyla,
		Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmıyla;  
		Mor bulutlarla açık türbene çatsam da tavan,
		Yedi kandilli Süreyyâ’yı uzatsam oradan;

		Sen bu âvîzenin altında, bürünmüş kanına,
		Uzanırken, gece mehtâbı getirsen yanına,
		Türbedârın gibi tâ fecre kadar bekletsem;
		Gündüzün fecr ile âvîzeni lebrîz etsem;
		Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana...
	
		Yine,  bir şey yapabildim diyemem hâtırana
		Sen ki, son ehl-i salîbin kırarak savletini,
		Şarkın en sevgili sultânı, selâhaddîn’i,
		Kılıç arslan gibi iclâline ettin hayran...
		
		Sen ki islam’ı kuşatmış, boğuyorken hüsran,
		O demir çenberi ğöğsünde kırıp parçaladın;
		Sen ki rûhunla beraber gezer ecramı adın;
		Sen ki, a’sâra gömülsen taşacaksın...Heyhât,
		Sana  gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihât...
		Ey şehît oğlu şehît, isteme benden makber,
		Sana ağûşunu açmış duruyor peygamber. 
	
						MEHMED ÂKİF ERSOY

			İLİM 
		
		İlim ilim bilmektir 
		İlim kendin bilmektir 
		Sen kendini bilmezsin 
		Ya nice okumaktır. 
		
		Okumaktan ma'na ne 
		Kişi Hakk'ı bilmektir. 
		Çün okudun bilmezsin 
		Ha bir kuru emektir. 
		
		Okudum bildim deme 
		Çok taat kıldım deme 
		Eğer Hakk bilmez isen 
		Abes yere yelmektir.
		 
		Dört kitabın ma'nası 
		Bellidir bir elifte 
		Sen elif dersin hoca 
		Ma'nası ne demektir.
		 
		Yunus Emre der hoca 
		derekse var bin hacca 
		Hcpisinden iyice 
		Bir gönüle girmektir.
		
				Yunus Emre

		   BANA SENİ GEREK
 
		Aşkın aldı benden beni 
		Bana seni gerek seni 
		Ben yanarım dün ü günü 
		Bana seni gerek seni 
		
		Ne varlığa sevinirim 
		Ne yokluğa yerinirim 
		Aşkın ile avunurum 
		Bana senİ gerek seni.
		 
		Aşkın aşıklar öldürür 
		Aşk denizine daldırır 
		Tecellî ile doldurur 
		Bana seni gerek seni.

		Aşkın şarabından içem 
		Mecnun olup doğa düşem 
		Sensin dün ü gün endîşem 
		Bana seni gerek seni
 
		Sufîlere sohbet gerek 
		Ahîlere ahret gerek 
		Mecnün'lara Leylî gerek 
		Bana seni gerek seni
		
		Eğer beni öldüreler 
		Külüm göğe savuralar 
		Toprağım onda çağıra 
		Bana seni gerek seni
		 
		Yunus'durur benim adım 
		Gün geldikçe artar odum 
		îki cihanda maksudum 
		Bana seni gerek seni

				Yunus Emre

			BİR MÂBEDİN FERYADI
 
		Susun..susun..dinleyin.. Ayasofya ağlıyor!
		Kubbesinde çınlayan tekbirleri arıyor. 
		
		Kubbelerde bir mana kalmış Akşemseddin’den,
		Bu mana kurtulunca bir sel gibi seddinden.
	
		İstanbul’un ufkundan bulutları kovacak,
		O sabah İstanbul’a güneş başka doğacak.
		Alçalarak kimseden merhamet aranılmaz,
		Mabedi kilitli tutup Batıya yaranılmaz. 
		Kilitli kalmak değil bilirim talihin,
		Ruhu sızlar mezarda Hanlar Hanı Fatih’in,
		Dinle... dinle.. duyarsın kubbelde şikayet,
		Bütün dertleri duymak Kur’ân-ı âyet,
	
		Yılların hasreti bu, bekledikçe çığlaşan,
		Sessizlikler içinde meleklerdir ağlaşan,

		Sarsarken duvarını çılgın disko pop müzik.
		Ağlıyorsun, çaresiz, küskün ve manen ezik,

		Okşarken ezan sesi, ezansız minareni,
		Sultanahmed” biliyor derdini çareni.
		Senin halin bilmece düşüncede, fikirde
		Etrafın çıplak dolu, minareler zikirde.
		Bu esaret bildiğin gibi esaret değil,
		Açmamak korkaklıktır, açmak cesaret değil,

		Bir gün bir el bulur o cesareti,
		Açar kilitlerini bitirir esareti.
		Ey devlet!.. güçlü devler artık benliğini bul,
		Kuklalık sana zûldür, bir peyk olmaktan kurtul!
		Olur mu inciterek ceddimizin ruhunu,
		Mutlu etmek batıyı, o haçlı gürûhunu.
		Ayasofya ağlarken her gün ezan vakti kan,
		Gülüyor, seviniyor Atina ve Vatikan.
		
		Düşün, oklar altında burca sancak asanı,
		Kara toprağa düşen Ulubatlı Hasan’ı.

		Avrupa’yı güldürüyor bu mabedin bu hali,
		Sorunuz, “açılsın” der yüzde yüz bu ahali,
		Ama engel olurlar localar ve kulüpler,
		Mezarında titrerken o Hz. Eyüpler.
		Bu mabedde geçmişe hasret buram buramdır,
		Beş asırdı kubbeler bir hâfız-ı Kuran’dır.

		Senelerdir kubbeler okuyorlar ezberden,
		Okuyorlar Kuran’ı susturulduğu yerden.
		Gülemez Ayasofya bu garip halde iken,
		Ayasofya’da kilit, benim bağrımda diken

		Kanı bozuktur kim ki geçmişi etse inkar,
		Şu hali bir görseydi ağlardı Koca Hünkar,
	
		Peygamber övgüsüne mazhar olan kumandan,
		Ezanlar yükselecek yine Ayasofya’dan.
		Nura alınları yine seccadeler öpecek,
		Ayasofya o zaman sevinç yaşı dökecek. 

		Perukla örtülmez Batı’nın hoyrat keli,
		Fatih’i yâd edemez ne köprü ne heykeli,

		Ayasofya’da mahkum ruhunu edin azad,
		Etmeyin büyük fethi ortak mezarda fesâd.
		Kuran’a hasret tüter her taştan halka halka,
		Ayasofya açılsın artık Müslüman halka.

			DEĞİL 

		Bir kez gönül yıktın ise 
		Bu kıldığın namaz değil 
		Yetmiş iki millet dahi 
		Elin yüzün yumaz değil. 
		
		Hani erenler geldi geçti 
		Bunlar yurdu kaldı göçtü 
		Pervaz uurup Hakk'a uçtu 
		Hüma kuşudur kaz değil.
	 
		Yol odur ki doğru vara 
		Göz odur ki Hakk'ı göre 
		Er odur alçakta dura 
		Yüceden bakan göz değil. 
		
		Doğru yola gittin ise 
		Er eteğin tuttun ise 
		Bir hayır da ettin ise 
		Birine bindir az değil. 
		
		Yunus bu sözleri çatar 
		Sanki balı yoğa katar 
		Halka mata'lann satar 
		Yükü gevherdir tuz değil.
				Yunus Emre

				BÜLBÜL

		Bütün dünyâya küskündüm, dün akşam pek bunalmıştım;
		Nihâyet, bir zaman kırlarda gezmiş, köyde kalmıştım.
		Şehirden kaçmak isterken sular zâten kararmıştı;
		Pek ıssız bir karanlık sonradan vâdîyi sarmıştı.
		Işık yok, yolcu yok, ses yok, bütün hılkat kesilmiş lâl...
		Bu istiğrâkı tek bir nefha olsun etmiyor ihlâl.
		Muhîtin hâli "insâniyet”in timsâlidir, sandım;
		Dönüp mâzîye tırmandım, ne hicranlar, neler andım!
		Taşarken haşrolup beynimden artık müselsel yâd,
		Zalâmın  sînesinden fışkıran memdûp bir feryâd
		O mustağrak, o durgun vecdi nâgâh öyle coşturdu:
		Ki vâdîden bütün, yer yer, eninler çağlayıp durdu.
		Ne muhrik nağmeler, yâ Rab, ne mevcâmevc demlerdi:
		Ağaçlar, taşlar ürpermişti, gûyâ Sûr-i Mahşerdi!
	
		Eşin var, âşiyânın var, bahârın var, ki beklerdin;
		Kıyametler koparmak neydi, ey bülbül, nedir derdin?
		O zümrüt taşa kondun, bir semâvî saltanat kurdun;
		Cihânin yurdu hep çiğnense, çiğnenmez senin yurdun.
		Bugün bir yemyeşil vâdî, yarın kıpkızıl gülşen,
		Gezersin, hânümânın şen, için şen, kâinâtın şen.
		Hazansız bir zemîn isterse, şâyed rûh-i ser bâzın,
		Ufuklar, bu’d-i mutlaklar bütün  mahkûm-i pervâzın.
		Değil bir kayda, sığmazsın – kanatlandın mı – eb’âda;
		Hayâtın en muhayyel gâyedir ahrâra dünyâda.
		Neden öyleyse mâtemlerle eyyâmın perîşandır?
		Niçin bir damlacık göğsünde bir umman hurûşandır?
		Hayır, mâtem senin hakkın değil... Mâtem benim hakkım:
		Asırlar var ki, aydınlık nedir, hiç bilmez âfâkım!
		Teselliden nasîbim yok, hazân ağlar bahârımda;
		Bugün bir hânı mahsus serserîyim öz diyârımda!
		Ne hüsrandır ki: Şark’ın ben vefâsız, kansız evlâdı,
		Serâpâ Garba çiğnettim de çıktım hâk-ki ecdâdı!
		Hayalimde geçerken şimdi; fikrim hercümerc oldu.
		Salahaddin-i Eyyübilerin, Fatihlerin yurdu.
		Ne zillettir ki: Nâküs inlesin beyninde Osman’ın;
		Ezan sussun, fezalardan silinsin yâdı Mevla nın!
		Ne hicrandır ki: En şevketli bir mâzî serab olsun;
		O kudretler, o sadvedler, harâbolsun, turab olsun!
		Çökük bir kubbe kalsın mabedinden yıldırım han’ın;
		Şenaatlerle çiğnensin muazzam kabri Orhan’ın,
		Ne heybettir ki: vahdet gâhı dinin devrilip taş taş,
		Sürünsün şimdi milyonlarca mevasız kalan dindaş!
		Yıkılmış hânümanlar yerde işkenceyle kıvransın
		Serilmiş gövdeler, binlerce, yüz binlerce doğransın! 
		Dolaşsın, sonra İslâm’ın harem-gahında na-mahrem...
		Benim hakkım, sus ey bülbül, senin hakkın değil mâtem!
		
						Mehmet Âkif  ERSOY

	
			ÖLÜMDEN SONRASI 

		Öldük, ölümden bir şeyler umarak. 
		Bir büyük boşlukta bozuldu büyü. 
		Nasıl hatırlamazsın o türküyü, 
		Gök parçası, dal demeti, kuş tüyü, 
		Alıştığımız bir şeydi yaşamak. 
		Şimdi o dünyadan hiç bir haber yok; 
		Yok bizi arayan, soran kimsemiz. 
		Öylesine karanlık ki gecemiz 
		Ha olmuş, ha olmamış penceremiz; 
		Akar suda aksimizden eser yok

				Cahit Sıtkı Tarancı

				    HATIRALAR 
	 
		Bilmem ki hâtıralar,
		Ne istersiniz benden,
		Gelir gelmez sonbahar?
	
		Bu kanad çırpış neden?
		Cama vuracak ne var
		Ey eski hâtıralar 
		Sanmayın güller açar,
		Bülbül değildir öten;
		Bu rüzgâr başka rüzgâr

		Ne istersiniz benden,
		Bilmem ki hâtıralar,
		Gelir gelmez sonbahar?
	  
			Cahit Sıtkı Tarancı 
		

			YALNIZLIĞA DAİR  
 
		Can yoldaşın olmazsa olmasın
		Yalnızım diye hayıflanmayasın,
		Eğilmiş üstüne gökyüzü masmavi
		Bir anne şefkatine müsavi.
		Üç adım ötede deniz
		Dosttur, ne öfkesi ne durgunluğu sebepsiz.
		Bir derdin varsa açabilirsin ağaçlara
		Ağaç yaprak verir, sır vermez rüzgara
		Ve kış yaz,
		Dalda kuş eksik olmaz
		Dağ başında duman
		Yalnızlık nedir göreceksin öldüğün zaman. 
				
					Cahit Sıtkı Tarancı

				KISSADAN HİSSE
	
		Geçmişten adam hisse kaparmış... Ne masal şey!
		Beş bin senelik kıssa yarım hisse mi verdi?
		"Tarihi"i "tekerrür" diye tarif ediyorlar;
		Hiç ibret alınsaydı, tekerrür mü ederdi? 
		
						Mehmet Âkif  ERSOY		
			

		

		
				NE ESER NE DE SEMER
		
		“Ölen insan mıdır, ondan kalacak tek şey: Eseri;
		Bir eşek göçtü mü, ondan da nihâyet: Semeri.”
		
		Atalar böyle buyurmuş, diye, binlerce alın,
		Ne tehâlükle döker, döktüğü bîçâre teri!
		Şu bekâ hırsına akl erdiremem, bir türlü,
		Sorsalar, bence, temâyüllerin en derbederi:
		Hadi, toprakta silinmez bir izin var, ne çıkar,
		Bağlı oldukça telâkkiye hakîkî değeri?
		Dün, beyinlerde kıyâmet koparan “hikmet”i al, 
		Bugünün zevkine sor: Beş para etmez ciğeri!
		Gündüzün başların üstünde gezen “şaheser”in,
		Gece, şâyed, arasan mezbeledir belki yeri!
		İsteyen almaya kalksın boyunun ölçüsünü,
		Geri dur sen ki, peşîmân atılanlar ileri.
		Bilirim: “Hep de semermiş diyecek!” diyecek istikbâl,
		Tekmelerken şu kabar sıra kümbetleri.
		O ne çok bilmiş adamdır ki: Gider sessizce,
		Ne esermiş, ne semer, kimsenin olmaz haberi!
		
						Mehmet Âkif  ERSOY
		

			KİME EMANET

		Hak Nebi’nin dilinde nifak sayılmış emanete ihanet
		Tohum toprağa, yavru yuvaya, yuva anaya emanet,
		Şak şak olmuş toprak suya, su gbuluta emanet
		Yusuf kuyuya, mısır Yusuf’a emanet
		Hak Nebi mağaraya, Medine Hak Nebi’ye emanet,
		İbrahim ateşe, İsmail bıçağa emanet,
		Ne bıçak ne kuyu ne de mağara etmedi ihanet
		Asrın İbrahimleri sana emanet
		Arkadaş! Gwl sen de bir kor gibi yak sineni 
		Çünkü hepsi Allah’a emanet
		İçine doğru derinleş dibi görünmeyen bir kuyu ol, 
		Sakla Yusufları koynunda, Yusuflar sana emanet
		Mağarada yılan olma, güvercin gibi vefalı ol, 
		Örümcek gibi tehlikelere perdedar ol!,
		Mağara gibi al Muhammed ileri, al yedi genci,
		Al bütün bir gençliği …
		Hz. Sümeyra, Hak Nebi’yi evlatlarına emanet etti ,
		“sakın  ona bir olursa eve dönmeyin” dedi.
		Dönmeden emanete sahip çıkamayacaklarını anlayınca 
		Vazgeçtile eve dönmekten,
		Evlerinde çıkamayanlar neyin emanetçisi acaba, 
		Bilecik istasyonunda yaşlı ana, 
		Oğlunu cepheye uğurlarken ona ;
		“ Oğlum ! babanın Dİmetoka’da , dayını Şipka’da ,
		 ağabeylerini Çanakkale’de kaybettim,
		sen benim son yongamsın
		sen de dönmezsen ben Allah’a emanet” diyordu 
		ve ilave ediyordu; “ git sen de git, 
		minareler ezansız, camiler Kur’an’sız kalacaksa sen de git ,
		ezan, Kur’an , vatan kime emanet?
		Galiçya da Şİpka’da Dİmetoka’
		da kalanların evlatları kime emanet?
		“Ben sağ dönseydim uğrunda öldüğüm Kur’an’ı,
		canımdan çok sevdiğim İslam’ı yavruma öğretirdim.”
		Diyen ve fakat şimdi mabet yüzünü görmeyen, 
		Bu şehit evlatları kime emanet?
		Cafer-i  Tayyar şehit olmuştu, Hak Nebi geldi 
		Yetimlerinin başını okşadı, 
		Ve ağladı…
		Baş okşayan kim?
		Gözyaşı kime emanet?
		Cephede kanlar içinde son anlarını yaşarken, 
		Vücüdundan kanlı kurşunu çıkarıp:
		Arkadaşım Memiş, şunu al, oğluma emanet et 
		“ Ben yaşadığım Müdsdetçe vazifemi yaptım,
		inandığım mukaddesler uğruna can veriyorum,
		senden bunun hakkını vermeni istiyorum.”
		Dediğimi ilet. 
		Mukaddes kurişun kime emanet 
		Sütçü İmamım ! iki bacımızın 
		yaşmağını aldılar diye Maraş’ı kana buladın ,
		Senin şuurunu kime, yaşmak kime emanet 
		Şair Hz. Amine’ye :
		“Ey bva da yatan yatan ölüm ,
		bahçende açtı dünyanın e4n güzel gülü”
		derken bahçe kime, gül kime emanet?
		Bİlaller, dem tutan bülbüller nerede ,
		Arkadaş , gül de , bülbül de , bağ da , bahçıvan da , 
		Bıçak altındaki İsmailler ,
		Ateş içindeki İbrahimler,
		Kuyuda ki Yusuflar,
		Şu gerideki isimsiz kümbet, 
		Şu ilerideki ıssız mabet, 
						
			UNUTMA!!  HEPSİ SANA EMANET!
						
						Cemil Cüneyt

		
			
				TEK HAKİKAT
		
		Tek hakîkat var, evet, bellediğim dünyâdan,
		Elli, altmış sene gezdimse de şaşkın şaşkın:
		Hepimiz kendimizin, bağrı yanık, âşığıyız;
		Sâde, i’lânı çekilmez bu acâyıp aşkın!
		
					Mehmet Âkif  ERSOY
		

		
		
		
				ŞEHİDLER ÂBİDESİ İÇİN
		
		Gök kubbenin altında yatar, al kan içinde,
		Ey yolcu, şu topraklar için can veren erler.
		Hakk’ın bu veli kulları taş türbeye girmez;
		Gufrâna bürünmüş, yalnız Fâtiha bekler.
		
					Mehmet Âkif  ERSOY
		

		
				MERDİVEN

		Ağır ağır çıkacaksın bu merdivenlerden,
		Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak,
		Ve bir zaman bakacaksın semâya ağlayarak…
		
		Sular sarardı, yüzün perde perde solmakta,
		Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta…

		Eğilmiş arza kanar, muttasıl kanar güller,
		Durur alev gibi dallarda kanlı bülbüller
		Sular mı yandı, neden tunca benziyor mermer?
		
		Bu bir lisan-ı hafî dir ki rûha dolmakta, 
		Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta…
	
				Ahmet Haşim

		
				RESMİM İÇİN
		
		Bir canlı izin varsa şu toprakta, silinmez;
		Ölsen, seni sırtında taşır toprağın altı.
		Ey gölgenden ümmîd-i vefâ eyliyen insan!
		Kaç gün seni hatırlayacaktır şu karaltı? 
		
				Mehmet Âkif  ERSOY

				RİNTLERİN ÖLÜMÜ
		Hafızın kabri olan bahçede bir gül varmış
		Yeniden her gün açarmış kanayan rengiyle
		Gece, bülbül ağaran vakte kadar ağlarmış
		Eski şırâz’ı hayal ettiren ahengiyle.
			
		Ölüm asude bahar ülkesidir bir rinde;
		Gönlü her yerde buhurdan gibi yıllarca tüter
		Ve serin serviler altında kalan kabrinde
		Her seher bir gül açar, her gece bir bülbül öter
		
					Yahya Kemal Beyatlı

	
			OTUZBEŞ YAŞ ŞİİRİ
			
		Yaş otuzbeş; yolun yarısı eder
		Dante gibi ortasındayız ömrün
		Dikenli çağımızdaki cevher
		Yalvarmak yakarmak nafile bugün
		Gözünün yaşına bakmadan gider.
		Şakaklarıma kar mı yağdı ne var?
		Benim mi, Allahım, bu çizgili yüz? 
		Ya gözler altındaki mor halkalar
		Neden böyle düşman görünürsünüz
		Yıllar yılı dost bildiğim aynalar?
	
		Zamanla nasıl değişiyor insan; 
		Hangi resmime baksam ben değilim
		Ner o günler, o şevk, o heyecan
		Bu güler yüzlü adam ben değilim
		Yalandır kaygısız olduğum yalan

		Hayal meyal şeylerden ilk aşkımız
		Hatırası bile yabancı gelir
		Hayata beraber başladığımız
		Doslarla daYollar ayrıldı bir bir.
		Gittikçe artıyor yalnızlığımız.

		Gök yüzünün başka rengi de varmış,
		Geç fark ettim taşın sert olduğunu
		Su insanı boğar, ateş yakarmış
		Her doğan günün bir dert olduğunu 
		İnsan bu yaşa gelince anlarmış
	
		Ayva sarı nar kırmızı sonbahar.
		Her yıl biraz daha benimsediğim
		Ne dönüp duruyor havada kuşlar?
		Ner den çıktı bu cenaze ölen kim?
		Bu kaçıncı bahçe gördüm tarumar?
	
		Neylersin ölüm herkesin başında
		Uyudun uyanmadın olacak,
		Kim bilir nerde, nasıl, kaç yaşında? 
		Bir namazlık saltanatın olacak
		Taht misali o musalla taşında
		
				Cahit Sıtkı Tarancı

			MOHAÇ TÜRKÜSÜ

		Bizdik o hücumun bütün aşkıyla kanatlı 
		Bizdik o sabah ilk atılan safta yüz atlı
		Uçtuk mohaç ufkunda görünmek hevesiyle
		Canlandı o meşhur ova at kişnemesiyle
		Fethin daha bir ülkeyi parlattığı gündü
		Biz uğruna can verdiğimiz yerde göründü.
		Gül yüzlü bir afetti ki her busesi lâle; 
		Girdik zaferin koynuna kandık o visale.
		Dünyaya veda ettik atıldık dolu dizgin;
		En son koşumuzdur bu! Asırlarca bilinsin!...
		Bir bir açılırken göğe son def’a yarıştık,
		Allah’a giden yolda Meleklerle karıştık.
		Geçtik hepimiz dörtnala cennet kapısından;
		Gördük ebedi cedleri bir anda yakından!
		Bir bahçedeyiz şimdi şehitlerle beraber;
		Bizler gibi ölmüş o yiğitlerle beraber.
		Lakin kalacak doğduğumuz toprağa bizden,
		Şimşek gibi bir hatıra, nal seslerimizden!
	
				Yahya Kemal Beyatlı

		Cehennem olsa gelen göğsümüzde söndürürüz,
		Bu yol ki hak yoludur, dönme bilmeyiz yürürüz, 
		Şu karşımızda ki mahşer kudursa, çıldırsa...
		Denizler ordu bulutlar donanma yağdırsa
		Değilmi cephemizin sinesinde iman bir,
		Sevinme bir, acı bir, gaye aynı, vicdan bir,
		Değilme ortada birdir vuran yürek, yılmaz 
		Cihan yıkılsa emin ol bu cephe sarsılmaz.
				Mehmet Âkif  ERSOY

			 AÇIK DİLEKÇE


		Görmediğim bir bambaşka durum var
		Sizin şehrin kızlarında savcı bey
		Yaklaşanı ta yürekten vururlar
		Kan kokuyor gözlerinde savcı bey
	
		Gayeleri gönül kırmak dal gibi
		Bakışları çifte favül bal gibi
		Ülkeler fethetmiş bir kral gibi
		Gurur dolu pozlarında savcı bey

		Kaş yaparken, göz çıkarır elleri;
		Çok silahtan tesirlidir dilleri
		Hayret ettim, bir tuhaf ki halleri
		Poyraz eser yüzlerinde savcı bey
	
		Derviş olup çıktım tığsız, tebersiz
		İlk görüşte avladılar habersiz
		Pişirdiler beni tuzsuz, bibersiz
		Kebap oldum közlerinde savcı bey

		Bölüştüler gönlüm ile aklımı
		Davacıyım, ara benim hakkımı...
		Bir yol göster, haklı mıyım, haksız mı?
		Yorulmayın izlerinde savcı bey.

					Abdurrahim Karakoç 

			  MONA ROZA 

		Mona Roza, siyah güller, ak güller
		Geyve’nin gülleri ve beyaz yatak
		Kanadı kırık kuş merhamet ister 
		Aaahhh! senin yüzünden kana batacak 
		Mona Roza, siyah güller, ak güller

		Ulur aya karşı kirli çakallar 
		Ürkek ürkek bakar tavşanlar dağa
		Mona Roza bugün bende bir hal var 
		Yağmur iğri iğri düşer toprağa
		Ulur aya karşı kirli çakallar 

		Açma pencereni perdeleri çek
		Mona Roza seni görmemeliyim
		Bir bakışın ölmem için yetecek 
		Anla Mona Roza ben bir deliyin
		Açma pencereni perdeleri çek
		
		Zeytin ağaçları söğüt gölgesi
		Bende çıkar güneş aydınlığa
		Bir nişan yüzüğü, bir kapı sesi
		Seni hatırlatır her zaman bana
		Zeytin ağaçları söğüt gölgesi
	
		Zambaklar en ıssız yerlerde açar
		Ve vardır her vahşi çiçekte gurur
		Bir mumun ardında bekleyen rüzgar
		Işıksız ruhumu sallarda durur
		Zambaklar en ıssız yerlerde açar
		
		Ellerin ellerin ve parmakların
		Bir nar çiçeğini eziyor gibi
		Ellerinden belli olur bir kadın
		Denizin dibinde geziyor gibi
		Ellerin ellerin ve parmakların
	
		Zaman ne de çabuk geçiyor Mona
		Saat onikidir söndü lambalar
		Uyu da turnalar girsin rüyana
		Bakma tuhaf tuhaf göğe bu kadar
		Zaman ne de çabuk geçiyor Mona
		
		Akşamları gelir incir kuşları
		Konarlar bahçenin incirlerine
		Kiminin rengi ak, kimisi sarı
		Ahhh! Beni vursalar bir kuş yerine
		Akşamları gelir incir kuşları
		
		Ki ben Mona Roza bulurum seni 
		İncir kuşlarının bakışlarında
		Hayatla doldurur bu boş yelkeni 
		O masum bakışlar su kenarında
		Ki ben Mona Roza bulurum seni
		
		Kırgın kırgın bakma yüzüme Roza
		Henüz dinlemedin benden türküler
		Benim aşkım uymaz öyle her saza
		En güzel şarkıyı bir kurşun söyler
		Kırgın kırgın bakma yüzüme Roza
		
		Artık inan bana muhacir kızı
		Dinle ve kabul et itirafımı
		Bir soğuk, bir garip, bir mavi sızı 
		Alev alev sardı her tarafımı
		Artık inan bana muhacir kızı
		
		Yağmurlardan sonra büyürmüş başak
		Meyveler sabırla olgunlaşırmış
		Bir gün gözlerimin ta içine bak
		Anlarsın ölüler niçin yaşarmış
		Yağmurlardan sonra büyürmüş başak
		
		Altın bilezikler o kokulu ten
		Cevap versin bu kanlı kuş tüyüne
		Bir tüy ki can verir bir gülümsemen 
		Bir tüy ki kapalı gece ve güne
		Altın bilezikler o kokulu ten
		
		Mona Roza, siyah güller, ak güller
		Geyve nin gülleri ve beyaz yatak
		Kanadı kırık kuş merhamet ister 
		Aaahhh! senin yüzünden kana batacak 
		Mona Roza, siyah güller, ak güller
			
			Sezai Karakoç